Στο κρεβάτι με παλιανθρώπους - EP.13
Με λένε Έμμα, και αυτή είναι η ιστορία του πώς από ευγνώμων κοπέλα έγινα... λοιπόν, θα δείτε. Όλα ξεκίνησαν όταν ο Ράιαν, ο ιππότης μου με την αστραφτερή πανοπλία, με έσωσε από την κόλαση των χρεών του UCLA. «Μωρό μου, το αναλαμβάνω εγώ», χαμογέλασε πλατιά, νοικιάζοντάς μου ένα δωμάτιο στο πολυτελές διαμέρισμα στο Πάλο Άλτο του κολλητού του, του Ντίλαν. Φανταστική θέα, τζάμπα νοίκι, σωτηρία. Ήμουν πανευτυχής, νομίζοντας ότι ο Ράιαν με στήριζε. Αλλά ο Ντίλαν; Είναι εκπληκτικά όμορφος: ψηλός, γυμνασμένος, με ένα πονηρό χαμόγελο που μυρίζει κίνδυνο. Από την ημέρα της μετακόμισης κόλλησε πάνω μου. «Άσε με να βοηθήσω με τα κουτιά», έλεγε, με τα μάτια του να τριγυρνούν στο σώμα μου. Περπατούσε χωρίς μπλούζα μετά το γυμναστήριο, φουσκώνοντας τους μυς του σαν να ήταν για μένα. Μετά ήρθε η «τυχαία» είσοδος στο ντους, και το κλείσιμο του ματιού του φώναζε τις προθέσεις του. Φλερτ μηνύματα, ανέμελα αγγίγματα, νυχτερινές επισκέψεις με φτηνές δικαιολογίες: όλα ήταν αποπλάνηση, που με έκανε να νιώθω παγιδευμένη και δελεασμένη. Τι έπρεπε να κάνω; Να το αγνοήσω; Να το πω στον Ράιαν; Μάλλον θα το προσπερνούσε ως αντρική υπόθεση. Τρομαγμένη, πήγα στη φοιτητική εστία του στο Στάνφορντ για να τον αντιμετωπίσω. Ο Ντίλαν δεν ήταν εκεί, δόξα τω Θεώ. Το τηλέφωνο του Ράιαν δονήθηκε πάνω στο γραφείο, ξεκλείδωτο. Έριξα μια ματιά στη ομαδική συνομιλία με τους φίλους του. Αυτό που είδα... η αλήθεια ήταν πολύ πέρα από οτιδήποτε θα μπορούσα να φανταστώ.
Άνοιγμα στο Telegram