Παίζοντας με τη Φωτιά του Προπονητή μου - EP.16
Ο πατέρας μου πέθανε, αφήνοντάς μου τεράστια κληρονομιά και αυτό το πελώριο, άδειο αρχοντικό. Κάθε πρωί ξυπνούσα νιώθοντας εντελώς άδεια από μέσα. Το σώμα μου λαχταρούσε το άγγιγμα, η καρδιά μου ήταν ακόμα πιο άδεια. Κοιτούσα στον καθρέφτη τις προκλητικές καμπύλες μου, αλλά ποιος ήταν εκεί να με αγκαλιάσει; Να πυροδοτήσει εκείνη τη σπίθα; Τότε εμφανίστηκε εκείνος. Ο Ντόμινικ, ο προσωπικός μου γυμναστής. Χτισμένος σαν θεός, με σφιχτούς μύες και μάτια που με έκαιγαν ως το κόκαλο. Στην πρώτη μας προπόνηση, τα χέρια του έπιασαν τη μέση μου, η ζεστή του ανάσα στο αυτί μου. «Χαλάρωσε, μωρό μου», είπε, «άσε με να σε βοηθήσω να αφεθείς». Ανατρίχιασα. Μετά, στα αποδυτήρια, φιληθήκαμε δυνατά. Τα χείλη του ήταν άγρια, τα χέρια του εξερευνούσαν κάθε εκατοστό. «Με θέλεις τόσο πολύ;» ψιθύρισε. Μπλεχτήκαμε παντού: στον καναπέ, στο πάτωμα, δίπλα στην πισίνα. Με οδήγησε στην έκσταση ξανά και ξανά, κάνοντάς με να νιώθω πραγματικά ζωντανή. Επιτέλους ένιωσα ότι μπορούσα να αναπνεύσω. Όμως η πρώην του, η Σιένα, συνέχιζε να εμφανίζεται. Ο τρόπος που με κοιτούσε, με αυτό το πονηρό, μυστηριώδες χαμόγελο... Ήταν αυτό μόνο η αρχή;
Άνοιγμα στο Telegram