Ο τέλειος αντικαταστάτης τεσσάρων ανδρών - EP.11
Ήμουν δεκαοκτώ και έκανα διπλές βάρδιες σε ένα εστιατόριο, όταν μπήκαν τέσσερις άντρες και με κοίταξαν σαν να είχαν δει φάντασμα. Είπαν ότι μοιάζω ακριβώς με κάποιον που είχαν χάσει. Βίβιαν Μπέιλι. Εξαφανισμένη εδώ και τρία χρόνια. Η αγάπη της ζωής τους. Εκείνο το βράδυ με απήγαγαν. Προσπάθησα να δραπετεύσω, αλλά κάθε απόπειρα απέτυχε. Επί έξι μήνες με έντυναν με τα ρούχα της, με έβαζαν να κάθομαι στην καρέκλα της στο δείπνο, με φώναζαν με το όνομά της, έκλειναν τα μάτια όταν με φιλούσαν. Ήμουν μια κούκλα που ανέπνεε, ένας αντικαταστάτης που μπορούσαν να αγγίξουν αλλά ποτέ να δουν πραγματικά. Αλλά με τον καιρό κάτι άλλαξε. Ο Μάρτιν πρόσεξε ότι έπινα τον καφέ μου διαφορετικά από εκείνη. Ο Λόρενς μου έφερνε αστυνομικά μυθιστορήματα αντί για τα ρομαντικά βιβλία της. Ο Ντένις σταμάτησε να ανασκιρτά με το γέλιο μου. Ο Φίλιπ χαμογελούσε πραγματικά με τον σαρκασμό μου. Ξεκίνησαν να λένε το όνομά μου. Ελιάνα. Όχι το δικό της. Βρέθηκα να ερωτεύομαι την ψευδαίσθηση της τρυφερότητας. Σχεδόν έπεισα τον εαυτό μου ότι αυτή η διεστραμμένη αιχμαλωσία θα μπορούσε να γίνει κάτι αληθινό. Μέχρι που δέχτηκαν το τηλεφώνημα της Βίβιαν για βοήθεια.
Άνοιγμα στο Telegram