
என் மீது உண்மையாக அக்கறை காட்டியவள் என் அக்கா மட்டுமே. நான் மனநல மையத்திலிருந்து வெளியேறிய நாளில், பணக்கார வகுப்புத் தோழர்கள் சிலர் அவளைத் துன்புறுத்தினர், அது ஒரு கொடூரமான துயரத்தில் முடிந்தது. அவர்கள் அவளை அவமானப்படுத்தி, பதிவு செய்து, இரக்கமின்றி கேலி செய்தனர். அவர்களின் செல்வாக்கு மிக்க குடும்பங்களைக் கண்டு எல்லோரும் அஞ்சினர். நான் அஞ்சவில்லை. நாங்கள் இரட்டையர், முகத்திலும் உயரத்திலும் ஒரே மாதிரி. நான் அவளுடைய சீருடையை அணிந்து, கிளெய்ர் போல நடித்து பள்ளிக்குத் திரும்பினேன். அவர்களின் பழைய இலக்கு திரும்பி வந்துவிட்டது என்று அவர்கள் நம்பினர். இந்த “கிளெய்ர்” இனி பொறுத்துக்கொள்ள மாட்டாள் என்பது அவர்களுக்குத் தெரியாது.