
کلر در نوزده سالگی، تنها در خیابانی پوشیده از برف الی را به دنیا آورد. پنج سال بعد، الی به تالاسمی مبتلا تشخیص داده میشود و به پیوند مغز استخوان نیاز دارد. کلر ناامید، پدر الی را پیدا میکند: آدریان، رئیس گروه کینگزلی. آزمایش پدری ثابت میکند که الی دختر اوست و آدریان آنها را به عمارتش میآورد، اما خواهرخواندهاش سرینا حسود و کینهجو میشود. سرینا کلر را به دروغ به دزدی متهم میکند، وانمود میکند باردار است و کلر و الی را میرباید. آدریان همه نقشهها را میشناسد و سرسختانه از کلر محافظت میکند. وقتی سرینا با چاقو حمله میکند، آدریان ضربه را با پشتش میگیرد. کنار تخت بیمارستان، کلر دست او را میگیرد و گریان میگوید: «فکر میکردم هیچکس دوستم ندارد تا وقتی که تو آمدی. خواهش میکنم بیدار شو: الی نمیتواند پدرش را از دست بدهد و من نمیتوانم تو را از دست بدهم.» آدریان بیدار میشود. کلر سرانجام حرفهایی را میزند که او منتظرشان بود: «دوستت دارم.» دستهای آنها، دست کلر، آدریان و الی، در هم گره میخورند و نور خورشید اتاق را پر میکند.