
Την ημέρα του γάμου της, η κυρία Τζιανγκ στεκόταν μπροστά στο ιερό όταν ο γαμπρός πήρε το μικρόφωνο και τραγούδησε σερενάτα σε μια άλλη γυναίκα. Τον πρώτο του έρωτα. Το "λευκό του φεγγαρόφωτο". Μπροστά σε κάθε φίλο, κάθε συγγενή, κάθε μάρτυρα εκείνου που έπρεπε να είναι η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της. Δεν έκλαψε. Δεν παρακάλεσε. Απλώς γύρισε και έφυγε. Χωρίς σκηνές. Χωρίς εξηγήσεις. Μόνο ο ήσυχος ήχος μιας γυναίκας που διαλέγει τον εαυτό της αντί για ένα ψέμα. Στα χρόνια που ακολούθησαν, ξαναχτίστηκε. Έριξε την αγάπη που κάποτε του έδινε στα δικά της όνειρα, και ανέβηκε ψηλά. Έγινε κάποια που εκείνος δεν μπορούσε πια να φτάσει, κάποια που ο κόσμος δεν μπορούσε πια να αγνοήσει. Και εκείνος; Παρακολουθούσε από μακριά, πνιγμένος στο βάρος αυτού που είχε πετάξει. Γύριζε ξανά και ξανά, εκλιπαρώντας για μια ακόμη ευκαιρία. Όμως η κυρία Τζιανγκ είχε μάθει το πιο σημαντικό μάθημα απ' όλα: όταν επιτέλους φεύγεις από το λάθος άνθρωπο, δεν κοιτάς ποτέ πίσω. Η ιστορία μιας γυναίκας που αρνήθηκε να είναι υποσημείωση στην ιστορία αγάπης κάποιου άλλου, και έγραψε αντί γι' αυτό τη δική της.